Bem-vindo!

Bem-vindo, welkom op Pedro Mineiro, een weblog met informatie voor Braziliëgangers en Braziliëvrienden. Ik nodig je van harte uit hier wat rond te struinen. Je kunt de 'labels' in het kader hieronder gebruiken om te zoeken op een specifiek onderwerp. Bezoek je het log voor het eerst? Lees dan de introductietekst 'over dit weblog' voor wat praktische en achtergrondinformatie. Mocht je naar aanleiding van een bericht op dit log een concrete vraag of opmerking hebben, dan ontvang ik graag je mailtje op peter@runhaarmedia.nl. Um abraço, namens Pedro Mineiro, Peter Runhaar

donderdag 2 juni 2011

Tirandentes is een koloniaal pareltje

Tiradentes is een van de mooiste koloniale stadjes van Brazilië. Het stadje – veel kleiner dan bijvoorbeeld Ouro Preto en buurstad Sao Joao del-Rei - is zeer goed geconserveerd, en ’t is er heerlijk rondsjokken door de koloniale straatjes. Prachtige pousada’s zijn er in overvloed, net als goede restaurants.
Tiradentes is genoemd naar de beroemde vrijheidsstrijder Joaquim José da Silva Xavier, die omdat hij tandarts was de bijnaam Tandentrekker, ofwel Tiradentes kreeg. Tiradentes werd geboren op de Fazenda Pombal, in de buurt van het stadje.
Een andere verwijzing naar de rijke historie van het stadje is de Maria Fumaça, het stoomtreintje uit 1881, dat nog steeds functioneert en je in iets meer dan een half uurtje van Tiradentes naar Sao Joao del-Rei brengt. Ook deze koloniale stad is een bezoek meer dan waard.

vrijdag 1 april 2011

Reis door Rio de Janeiro

Ik heb mijn vriend Constant Coolsma gevraagd een stuk te schrijven over zijn geliefde Rio de Janeiro; ziehier zijn relaas:
Rio de Janeiro is bij veel buitenlanders bekend om drie aspecten waarvan de naam steeds met een C begint: het Christusbeeld op de Corcovado, het strand van Copacabana en het carnaval. Copacabana en de Corcovado staan vermoedelijk bovenaan de lijstjes van vrijwel alle toeristen. Maar wie zich tot deze twee beperkt, doet Rio de Janeiro en zichzelf tekort. De Corcovado top is inderdaad een must, omdat je nergens zo’n fabelachtig mooie indruk krijgt van hoe de stad zich plooit tussen en tegen de bergen aan de westkant van de Baía de Guanabara, de baai die door Braziliës wereldberoemde Tom Jobim zo mooi is bezongen. Hoewel vanaf de voet van het Christusbeeld lang niet de hele, zich steeds maar uitdijende stad is te zien, krijg je er wel een prachtige indruk van het bijzondere van de stad en mede aan de hand van de tableaus langs de randen van de rots kun je alle belangrijke bezienswaardigheden vinden. Van links naar rechts zijn dat het Maracanã voetbalstadion, de Baixada Fluminense, het lage en vlakkere deel van de stad met veel favela’s (sloppenwijken) en veel armoede, de enorme brug die Rio verbindt met de aan de andere kant van de baai gelegen stad Niterói, het zeer drukke zakencentrum van Rio met aan de rechterzijde het aquaduct van Lapa, waarover het oude trammetje naar de wijk Santa Teresa rijdt, de kegelvormige moderne kathedraal, het vliegveld Santos Dumont en het Museu de Arte Moderna (Museum voor Moderne Kunst), de Pão de Açucar, het Suikerbrood, een aantal stranden, met name dat van Ipanema, gelegen achter het in volle glorie te bewonderen Lagoa Rodrigo de Freitas, een groot binnenmeer, waaraan de paardenrenbaan en rechts daarvan de Jardim Botânico, de zeer grote botanische tuin, zijn te herkennen. Helemaal rechts is tegen een berghelling één van de bekendste favela’s, Rocinha, te zien.

Het mag duidelijk zijn dat een bezoek aan de Corcovado zowel een mooie introductie op de stad is als een plek om mooi afscheid te nemen door te proberen de plekken terug te vinden die je hebt bezocht.

De toegang tot de Corcovado ligt in de wijk Cosme Velho, per bus gemakkelijk en snel te bereiken vanaf het Largo do Machado, dicht bij het stadscentrum, tussen de wijken Catete en Flamengo. Er bieden zich allerlei gidsen aan om je met een jeep naar boven te brengen, maar de meest aantrekkelijke en veiligste manier is het bergtreintje naar boven te nemen. De rit voert door een mooi stukje regenwoud.

Tien tegen één dat ik je Copacabana niet uit het hoofd kan praten. Toch zou ik dat wel willen proberen, want Copacabana is niet het mooiste strand van Rio de Janeiro en zeker ook niet het veiligste. De boulevard ligt dicht bij een favela en vermoedelijk komt het daardoor dat het risico niet denkbeeldig is dat er ineens iemand je rugzakje probeert te bemachtigen.

Net zo mooi, veel rustiger en aanmerkelijk veiliger zijn de boulevard en het strand van Ipanema, vrijwel direct achter Copacabana. Daar kun je een veel ontspannener wandeling over de boulevard maken, je hoeft er niet te vechten voor een vrije stoel bij één van de baraca’s waar je een cocosnoot met een rietje kunt bestellen en desgewenst je blote voeten kennis kunt laten maken met het fijne zand en met het water van de zee. In het verlengde van Ipanema liggen de boulevard en het strand van Leblon, net als Ipanema een rijke wijk met veel restaurants en prachtige winkels.

Hoe fantastisch het uitzicht vanaf de Corcovado ook is, om een ‘compleet’ beeld van de stad te krijgen moet je eigenlijk ook een bezoek brengen aan het Suikerbrood, de Pão de Açucar. Eigenlijk zijn het twee afzonderlijke toppen, eerst de Morro da Urca (Heuvel van de wijk Urca) en vervolgens de aanmerkelijk hogere Pão de Açucar. Vanuit de wijk Urca gaat een kabelbaan eerst naar de Morro da Urca, die al prachtige uitzichten biedt naar de wijken Botafogo, Flamengo en het zakelijke stadscentrum en naar de andere kant naar het kleine Praia Vermelha (het rode strand) en achter de heuvels het strand van Copacabana. In de verte is heel goed de Corcovadotop te zien.

Een tweede kabelbaan voert naar het echte Suikerbrood, vanwaar de uitzichten nog adembenemender zijn, ook naar de andere kant, de Baía de Guanabara en de stad Niterói aan de overkant. Langs de baai aan de rechterkant van Niterói is het Museu de Arte Contemporânea van Niterói te zien, een soort vliegende schotel die lijkt te zijn geland aan de kust. Een ontwerp van Braziliës bekendste architect Oscar Niemeyer.

Wees gewaarschuwd: een bezoek aan de Morro da Urca en de Pão de Açucar is zo fascinerend dat het gemakkelijk bijna een dag kan duren. Je zou de eerste niet zijn die het moeite kost zich van deze plek los te scheuren.

Een aanrader is voorts een bezoek aan de Outeiro da Glória, een heuvel in de wijk Glória, tussen het zakencentrum en het eerder genoemde Largo do Machado, het Machadoplein. Op deze heuvel staat een heel mooi kerkje, de Onze Lieve Vrouw van Glória, dat favoriet was bij de koninklijke familie en dat nu nog steeds de aandacht trekt door zijn zeer bijzondere ligging en het prachtige uitzicht. Vanaf het metrostation Glória loopt een straat steil omhoog naar de toegang tot de heuvel.
Niemand zal een ritje met het oude trammetje, de Bonde de Santa Teresa, willen missen. Het vertrekt vanaf de rand van het zakencentrum, dichtbij de moderne, kegelvormige kathedraal, en rijdt vandaar direct over het aquaduct van Lapa (de Arcos da Lapa) naar de wijk Santa Teresa, gebouwd op een steile heuvel. Deze wijk is beroemd geworden als een kunstenaarswijk, maar ook als de schuilplaats van de Britse treinrover Briggs, die er vele jaren een veilig heenkomen vond tot hij besloot zijn levenseinde toch maar in zijn vaderland door te brengen. Santa Teresa is een uitgaanscentrum geworden, met veel bars en eetgelegenheden langs de uiterst smalle straatjes, waar nogal eens een auto klem komt te zitten tegen een tram. Een goed idee is om eerst met de tram tot het eindpunt te rijden (niet zo ver van de Corcovado!) en dan terug tot een pleintje bij de Rua Carlos Magno, met een tramhalte met een afdak. Rondom die halte zijn allerlei eet- en drinkgelegenheden te vinden.

Wie Santa Teresa overdag bezoekt, kan vanaf genoemde tramhalte een wandeling maken naar het Museu Chácara do Céu (Museum van het Landhuis van de Hemel), een bijzonder museum, in een weelderige, door de landschapsarchitect Burle Marx aangelegde tuin. Er zijn schilderijen van bekende meesters te zien, onder andere van Kees van Dongen. Bijzonder is een zijkamer waar een aantal kabinetten met laden prachtige prenten bevatten die de ontwikkeling van Rio de Janeiro als een zeer landelijke nederzetting laten zien. Deze kant van Santa Teresa biedt ook een prachtig uitzicht over het stadscentrum.

Een ideale plek om bij te komen en van natuur te genieten is de Jardim Botânico, de Botanische Tuin, gelegen aan een weg die parallel loopt aan de weg rondom het eerder genoemde binnenmeer Lagoa Rodrigo de Freitas. Deze botanische tuin is 137 hectare groot en omvat zo’n achtduizend verschillende soorten bomen en planten. De tuin is tweehonderd jaar oud en behoort tot de tien belangrijkste botanische parken ter wereld. Als je goed kijkt, kost het geen moeite aapjes te ontwaren die zich te goed doen aan bijvoorbeeld de enorme jáca-vruchten. Er stoppen veel bussen aan de Rua Jardim Botânico, maar het is ook goed mogelijk te wandelen vanuit de wijk Gávea, grenzend aan het meer. Dit is duidelijk één van de meer welvarende wijken van de stad.

Als je in Rio wilt winkelen, kun je ook uitstekend terecht in Ipanema en Leblon. In Ipanema is de Rua Visconde de Pirajá, de tweede straat achter de boulevard (die hier Avenida Vieira Souto heet) een lange en zeer aangename winkelstraat, met een grote keur aan winkels en brede trottoirs. Ook in de straten die vanaf de boulevard de Visconde de Pirajá kruisen, vind je winkels en talloze bars en restaurants. Dat het hier zo gezellig is, is mede te danken aan het feit dat er ook hier heel veel bomen langs de straten staan, zoals trouwens in een heel groot deel van de stad.

Ook Leblon biedt een keur aan winkels, bars en eetgelegenheden aan en rondom de Avenida Ataulfo de Paiva, eveneens evenwijdig aan de boulevard, die hier Avenida Delfim Moreira heet.

Tussen Ipanema en Leblon ligt de Shopping Leblon. Dichter bij het stadscentrum vind je de Botafogo Praia Shopping en de Rio Plaza Shopping in de wijk Botafogo en de Shopping Rio Sul tussen Botafogo en Copacabana/Leme. Alle shoppings zijn uitstekend per openbaar vervoer te bereiken.
Constant Coolsma emigreerde op zijn 72-ste naar Brazilië. Hij woont in Mariana in Minas Gerais, en houdt een weblog bij over het leven in een Braziliaans provinciestadje en andere onderwerpen die hem boeien in zijn nieuwe vaderland. Een aanrader!

woensdag 9 februari 2011

De golven van Itacaré

Het is heel lang geleden dat ik Itacaré in Bahia bezocht. ’t Was ergens begin jaren negentig. Er was nog geen geasfalteerde weg, en we zaten prompt een week vast omdat de enige toegangsweg onbegaanbaar was geworden na hevige regenval. Dat vastzitten in Itacaré was geen straf. We bezochten alle mooie stranden, genoten van een groot regionaal feest en maakten een prachtige boottocht in een boomstamkano over de Rio de Contas, met aan weerszijden tropisch woud.

Jaren geleden werd een asfaltweg aangelegd, en werd het vissersdorp een stuk toeristischer. Maar de prachtige stranden en de ligging in Braziliës mooie cacao-regio, maken Itacaré vast nog steeds tot een bijzondere locatie. Kijk maar naar de foto’s op www.itacare.com.

Oh ja, Itacaré is ook een hotspot voor surfers, een paar stranden zijn vermaard om hun goede surfgolven, en in juli verzamelen zich grote groepen surfistas uit heel Brazilië in het stadje.

zondag 7 november 2010

Reis door de geschiedenis langs de Estrada Real

De Estrada Real ("de Koninklijke Weg") is de route die de Portugezen vanaf het eind van de zeventiende eeuw volgden vanuit de kustplaatsen in de deelstaten Rio de Janeiro en Sao Paulo naar de binnenlanden van Minas Gerais, in hun zoektocht naar goud en edelstenen. De avonturiers die de binnenlanden in trokken werden bandeirantes genoemd. Aanvankelijk startte hun route – de caminho velho (oude weg) - in het stadje Parati. Later werd Rio de Janeiro het vertrekpunt van een kortere route, de caminho novo (nieuwe weg). Langs deze route ontstonden in de eerste decennia van de achttiende eeuw een groot aantal koloniale stadjes en steden. Veel historische centra zijn prachtig en goed geconserveerd, waardoor een reis langs de Estrada Real een bijzondere reis is door de geschiedenis van Brazilië.

Sinds enige jaren beheert het Instituto Estrada Real dit historisch erfgoed. Het instituut is enorm actief en ontwikkelt talloze initiatieven op het gebied van regionaal – en ruraal – toerisme. Veel informatie is te vinden op de (Portugeestalige) website van het instituut. Een (Engelstalige) video van het Instituto Estrada Real is hier te zien.

zaterdag 23 oktober 2010

Pelé 70 jaar

Pelé wordt vandaag – 23 oktober 2010 – 70 jaar. Pelé heet voluit Edison Arantes do Nascimento, en is tot op de dag van vandaag enorm geliefd in zijn vaderland.

Als eerbetoon heeft Braziliës voornaamste dagblad, de Folha de Sao Paulo, een prachtig historisch foto-overzicht gepubiceerd: 70 foto's, van Pelé als voetballer, maar ook van de “Rei do Futebol” buiten het veld. Het fotoalbum is hier te zien.

zaterdag 1 mei 2010

In Caraiva kom je alleen per kano ...

Ten zuiden van Porto Seguro ligt een kuststrook met een paar van de mooiste stranden van Brazilië. Om in deze regio te komen moet je eerst de balsa (de pont) nemen van Porto naar Arraial d’Ajuda. Stel dat je de kust volgt naar beneden, dan kom je eerst in Arraial d’Ajuda, daarna in Trancoso, en ten slotte in Caraiva.

Caraiva is een stuk minder bekend dan de grotere bovenburen Arraial en Trancoso, en heeft een paar bijzondere karakteristieken. Auto’s zijn er niet in Caraiva, bijvoorbeeld. Om er te komen laat moet je een riviertje oversteken in een kleine kano. Het uitzicht over de riviermonding is onvergetelijk.

In Caraiva zelf zijn de wegen van zand. De taxi’s zijn ezelkarren. Elektriciteit wordt opgewekt met generatoren. En toch zijn er meerdere prima pousada’s. Er gaat een bus naar Caraiva (twee bussen per dag, ’s morgens vroeg en ’s middags, vertrek bij het aankomstpunt van de pont in Arraial d’Ajuda, reistijd ca. drie uur). Je kunt ook met de taxi, of met de huurbuggy gaan (of een andere auto, maar dat is wat saaier). Die blijven wel aan de overzijde van de rivier, want in Caraiva kom je - maar dat weet je inmiddels - alleen met de kano.

zaterdag 20 maart 2010

De betere Braziliaanse muziek ...

Mijn favoriete online radiostation met Braziliaanse muziek is MPB FM. Het repertoire is erg gevarieerd, het station draait allerlei stijlen en bedient de luisteraar bovendien met een mooie mix van oud en nieuw, bekender en minder bekend.


vrijdag 26 februari 2010

Constantino's weblog


Mijn goede vriend en Braziliaanse 'buurman' Constant Coolsma houdt een erg leuk en lezenswaardig weblog bij over het leven in zijn nieuwe vaderland. Constant besloot in 2008 op 72-jarige leeftijd om definitief naar Brazilië te emigreren en vestigde zich in het oude koloniale stadje Mariana. Op zijn blog vertelt hij op aanstekelijke manier over uiteenlopende dingen als de lokale eetgewoonten, de kleuren van Brazilië, het alledaagse leven in een provinciestadje en zijn omzwervingen door de mooie heuvels van Minas Gerais.

Constants weblog is te vinden op http://constantino-c.blogspot.com/

zaterdag 6 februari 2010

Teresa Cristina's authentieke samba's

Eén van de redenen dat ik op dit log niet zo veel over muziek schrijf ligt ‘m in het feit dat ik eenvoudigweg niet weet waar te beginnen. Ik ben een enorme fan van Braziliaanse muziek en er zijn tientallen artiesten die ik het aanprijzen meer dan waard vind. Zojuist hoorde ik op de radio Teresa Cristina, en dacht: ‘da’s wel een goede om eens te belichten.’

Teresa Cristina is geboren en getogen in Rio de Janeiro en begon haar carrière als zangeres in de bars van Rio. Een paar jaar geleden brak ze door, hoewel ze nooit is toegetreden tot het groepje allerberoemdste Braziliaanse artiesten. Ze heeft een prachtige, heldere stem. Op het podium lijkt ze eerder een tikkeltje verlegen dan een diva en dat past erg goed bij de authentieke en rechtstreekse manier waarop ze de samba brengt. Ze houdt van liedjes van de oude meesters; haar samba’s klinken op de een of andere manier erg naar vroeger, en dat is mooi.

Meer info is onder meer te vinden op haar website www.teresacristinaesemente.com.br.

vrijdag 29 januari 2010

Hoe zit het eigenlijk met ... Braziliaanse namen?

Brazilianen zijn in veel opzichten non-conformisten. De Braziliaanse geest houdt niet van hokjes. Hij zweeft liever wat tussen droom en werke­lijk­heid dan zich te laten insnoeren door regels die per slot van rekening ook maar door mensen zijn bedacht. Grenzen zijn in dit grenzeloze land nog niet uitge­vonden. Dit non-conformis­me vind je ook terug in Braziliaanse namen. Waar de Portugees, die toch zijn taalbroeder is, het moet doen met Joao, José of António, lijkt de Braziliaanse man zich aan een onuitputtelijke namenbron te kunnen laven. Anderson, Adjilson, Lourindo, Wagner, Ademir, Vinícius, Caetano, Rubens. Namen worden verzonnen of aan beroemde wereldburgers ontleend, alles kan en alles mag. Vrouwennamen zijn helemaal om te zoenen: Lua, Sayonara, Maybe, Guinguinha, Xuxa (Sjoesja).

Voornamen zijn belangrijker dan achternamen (dus je heet Romario, en niet De Souza Faria) en bijnamen zijn weer belangrijker dan voornamen. Want om het carnaval der namen nog leuker te maken hebben veel Brazilianen naast hun officiële naam een bijnaam, een apelido. Talloze Brazilianen worden uitsluitend aangesproken met hun bijnaam. Zelfs de president is voor iedereen Lula, en voor niemand Luis Inacio da Silva.

Vaak verwijst je apelido naar je afkomst. Als je uit Recife noemen je vrienden je Pernambuco (naar de deelstaat) en een José uit Rio wordt Zé Carioca. Veel bijnamen hebben ook direct betrekking op postuur of uiterlijk: een grote Luis wordt Luizao, een kleine Paula wordt Paulinha. Mijn zwager heet vanwege zijn ronde hoofd Tomate (tomaat), en een muzikant die ik jaren geleden ontmoette werd door iedereen Pedaço genoemd, omdat hij heel klein van stuk was. (Pedaço betekent ‘stuk­je’, ‘Hij is geen hele man, maar slechts een stukje van een man’, legden zijn collega’s uit).

Die bijnamen hebben overigens ook een praktisch voordeel: Pelé ïs immers aanmerkelijk makkelijker te onthouden dan Edison Arantes do Nascimento.

zaterdag 17 oktober 2009

Beleef de Axé van Salvador

Misschien is Salvador da Bahia wel de meest vibrerende stad van Brazilië. De stad is één van de voornaamste culturele centra van het land; onder Braziliës grootste artiesten zijn een heleboel Bahianos uit Salvador. Veel Afro-Braziliaanse cultuuruitingen – denk aan capoeira, candomblé en diverse muziekstromingen – hebben hun roots in deze bijzondere stad.

Salvador biedt veel te veel om in een kort stukje op te noemen. Veel toeristische en cultuurhistorische attracties bevinden zich in en nabij het Pelourinho, het prachtige en met Unesco-fondsen fraai geconserveerde stadshart.
Bezoek de mooie oude kerken en musea, probeer kennis te maken met een authentieke capoeira-academie, doe je tegoed aan een typische Bahiaanse maaltijd en – bovenal – laat je in de ‘flow’ van deze unieke plek meestromen. Want de sfeer van ‘axé’ die hier in de lucht hangt is uiteindelijk de grootste attractie van de Bahiaanse hoofdstad.

donderdag 8 oktober 2009

Fair trade-producten uit Brazilië

Barbosa do Brasil is een Nederlandse organisatie die fair trade-producten uit Brazilië importeert. De organisatie importeert producten van meer dan 35 kleinschalige producentengroepen in Brazilië en betaalt daarvoor een eerlijke prijs aan de producent. Barbosa do Brasil koopt producten in volgens de principes van eerlijke handel. Door de import van goederen uit Brazilië bevordert Barbosa do Brasil de locale werkgelegenheid. De gemaakte winst wordt besteed aan scholing- en werkgelegenheidsprojecten in Brazilië. Neem een kijkje op http://www.barbosa.nl/

Veel info via de startpagina

Bij het zoeken naar informatie over Brazilië is – vanzelfsprekend bijna – de Startpaginadochter van het land een uitstekend beginpunt. De pagina, te vinden op http://brazilie.startpagina.nl/ is up to date en bevat een grote hoeveelheid links.

woensdag 30 september 2009

Charmant toerisme in Arraial d'Ajuda

Als wij een weekje naar het strand willen gaan we vaak naar Arraial d’Ajuda. De meest originele bestemming is het niet, want Arraial is al ruim een decennium zeer toeristisch. Maar toch, het stadje heeft haar charme behouden. Arraial is eigenlijk een voorbeeld van de manier waarop je toerisme kunt omarmen zonder wansmaak. Het dorp is nog steeds mooi, relaxed (behalve met carnaval natuurlijk) en de mensen zijn nog steeds ontzettend vriendelijk.

Arraial heeft bovendien talloze sfeervolle pousada’s, veel leuke winkels en restaurantjes en prachtige stranden. Onze absolute favoriet is Praia da Pitinga, waarover je elders op dit log meer kunt lezen. Je kunt naar Pitinga wandelen over het strand in ca. 30 minuten, als je op de terugweg moe bent neem je een busje terug naar het dorp.

Ga op zondagavond naar het pleintje van de Shopping d’Ajuda aan de Rua do Mucugê. Al jaren is het daar op zondag vanaf negen uur ’s avonds forró-avond, en danst de lokale jeugd de zwoele avond stuk.

vrijdag 4 september 2009

Tarsila do Amaral

Het werk van Tarsila do Amaral herken je uit duizenden; en in zekere zin horen de schilderijen die Tarsila naliet net zozeer bij Brazilië als samba, caipirinha en futebol.

Tarsila (1886 - 1973) groeide op in een zeer welgesteld milieu van koffieplanters in de deelstaat Sao Paulo. Door die achtergrond kon zij vele reizen maken, en ontmoette ze – onder meer in Parijs – diverse grote kunstenaars uit het begin van de twintigste eeuw. Die Europese ervaringen weerhielden Tarsila er niet van een zeer Braziliaanse stijl te ontwikkelen. Met die nadruk op het belang van een eigen, Braziliaanse stijl werd Tarsila - samen met haar man Oswald de Andrade - een belangrijke vertegenwoordiger van het Braziliaanse modernisme uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Het schilderij op de afbeelding hierboven heet Antropofagia, net als de kunstenaarsbeweging waar Tarsila en Oswald lid van waren.

Uitgebreide informatie over Tarsila tref je op de tweetalige (Portugees-Engelse) website http://www.tarsiladoamaral.com.br/

dinsdag 28 juli 2009

Meenemen naar huis: Marajoara-aardewerk

Brazilië heeft geen pre-Colombiaanse cultuurschatten zoals je die in – bijvoorbeeld – Peru of Guatemala aantreft. Toch woonden er talloze Indianenvolken in het land toen de Portugezen er ruim 500 jaar geleden voet aan wal zetten. Van enkele van die culturen zijn – vooral in de vorm van keramiek – nog erfenissen uit de pre-koloniale tijd bewaard gebleven. Het meest bekend is de Marajoara-cultuur, waarvan verschillende bijzondere voorwerpen te zien zijn in het Museu Goeldi in Belém.

Het aardige is dat ook vandaag nog keramiek wordt geproduceerd in de stijl van de Marajoara. Die keramiek is vaak erg mooi en overstijgt absoluut het niveau van de gemiddelde toeristen-hebbedingetjes. Op verschillende plaatsen in Brazilië vind je winkels die gespecialiseerd zijn in de verkoop van aardewerk in Marajoara-stijl.

woensdag 27 mei 2009

Een on-Braziliaanse hoofdstad?

In de jaren vijftig van de vorige eeuw kwam toenmalig president Juscelino Kubitchek op het wonderlijke idee om op een hoogvlakte ‘in the middle of nowhere’ een nieuwe hoofdstad te gaan bouwen. Kubitchek was bepaald niet de eerste die zo’n plan lanceerde; vanaf de achttiende eeuw dook het voorstel een nieuwe hoofdstad te bouwen regelmatig op in regeringskringen. Een veelgenoemde reden was dat een hoofdstad in de binnenlanden het land minder kwetsbaar maakte voor vijandelijke invasies dan een hoofdstad – Rio de Janeiro - aan de kust.

Kubitchek was wel de eerste die het plan van theorie naar praktijk tilde. Hij formeerde een elitekorps van stedenbouwers en architecten, waarvan Oscar Niemeyer de belangrijkste was.
Op de tekentafel werd een nieuwe hoofdstad ontworpen. Niemeyer ontwierp de voornaamste regeringsgebouwen, die zonder uitzondering ook vandaag nog gelden als hoogtepunten van moderne architectuur.

Het is niet moeilijk om met deze bizarre stad een soort haat-liefdeverhouding te ontwikkelen. Je raakt snel gefascineerd door de schoonheid van de architectuur. Tegelijkertijd mist de stad iets: voor de dynamiek en de rommelige vrolijkheid van het gewone Braziliaanse leven lijkt in deze megalomane omgeving geen plaats te zijn. Daarmee is Brasilia – hoe paradoxaal – wat mij betreft zowel de hoofdstad als de minst Braziliaanse stad van Brazilië.
Nog een grappige noot: alle ambtenaren die ik in Brasilia sprak vonden de stad saai en droomden van vakanties naar hun ‘terra’; alle taxichauffeurs die ik in Brasilia sprak waren enthousiast over de stad en roemden de veiligheid, de schoonheid en de goede voorzieningen ...

zaterdag 2 mei 2009

Hoe zit het eigenlijk met ... reizen met kinderen?

Je kunt in Brazilië prima reizen met kinderen. Brazilianen zijn over ’t algemeen erg kindvriendelijk en je zoontje of dochtertje zal vaker een aai over zijn bol krijgen dan in Nederland. Ook is het volkomen geaccepteerd om mensen met jonge kinderen voorrang te geven in verschillende situaties. Bij de bank mogen moeders met ‘nénés no colo’ , met kleine kinderen op schoot, vaak legitiem ‘voordringen’. En ook bij vliegreizen gaan ouderen, zwangere vrouwen én mensen met kleine kinderen altijd voor.

Uit de talloze mogelijke bestemmingen een paar suggesties: Leuke plekken om met kleine kinderen te komen zijn bijvoorbeeld kleinere stadjes aan de kust. In het zuiden van Bahia zijn Trancoso en Arraial d’Ajuda zeer geschikt voor een vakantie met kleintjes. In de deelstaat Rio de Janeiro is bijvoorbeeld Parati een aanrader. Voor grotere kinderen zijn naast deze prettige badplaatsjes steden als Rio en Salvador fascinerend, maar zal ook een tocht naar een nationaal park - de Chapada Diamantina bijvoorbeeld - of een excursie naar Abrolhos (waar je zonder ervaring geweldig kunt snorkelen) een prachtervaring zijn.

Uiteraard moet je mbt de gezondheid de juiste voorzorgmaatregelen nemen. Laat je ruim van tevoren informeren over de inentingen die worden aanbevolen. Eén van de dingen die je kindjes het snelst oplopen is diarree. Let met name bij kleintjes heel goed op het risico van uitdroging. Zorg dat ze voldoende blijven drinken en neem ORS mee (een suiker-zoutoplossing tegen uitdroging). Ga naar een dokter als de diarree aanhoudt. Een goede FAQ mbt reizen met kinderen en gezondheid vind je onder meer hier.

Nog een paar praktische tips:

  • Als je echt gaat rondreizen moet je uiteraard rekening houden met de lange afstanden; het ene kind kan natuurlijk veel beter tegen – bijvoorbeeld – een flinke busreis dan het andere. Wij nemen op lange busreizen met onze kinderen altijd de ‘leito’ een luxe-bus waarin je goed kunt slapen.
  • Niet alleen bij binnenlandse vluchten, maar ook bij langere busreizen wordt strikt gecontroleerd op reisdocumenten. Zorg dat ook kleintjes - als je gaat rondreizen - een eigen paspoort bij zich hebben, dat is handiger dan bijschrijven op je eigen paspoort.
  • Wij maken de overtocht bij voorkeur met de KLM. Het scheelt voor kinderen toch dat je rechtstreeks vliegt. Bovendien heeft iedere passagier in de toestellen waarmee de KLM op Sao Paulo vliegt (Boeiing 777) een eigen videosysteem. Voor kleintjes wordt de reis een stuk minder saai als ze – voor één keer – ongelimiteerd filmpjes mogen kijken ...
  • De reis naar Brazilië is voor kinderen natuurlijk vermoeiend. Wij nemen in Sao Paulo regelmatig na aankomst een hotel vlakbij de luchthaven, om de volgende dag helemaal fris onze reis voort te zetten.

Top 5: Braziliaanse films


Over verschillende thema's geef ik mijn persoonlijke top 5

Hier: Braziliaanse films.

1. Central do Brasil
2. Bye Bye Brasil
3. Tieta do Agreste
4. Cidade de Deus
5. Dona Flor e seus dois maridos

Brazilië heeft een rijke filmgeschiedenis. De afgelopen jaren zijn diverse films internationaal doorgebroken, waaronder Estomago (had ook in de top 5 gemogen) en Cidade de Deus. Minder bekend dan Cidade de Deus is het prachtige Cidade dos Homens, een tv-serie die ook op dvd is gezet. Cidade dos Homens kent deels dezelfde acteur en dezelfde thema's als Cidade de Deus, maar is lichter van toon en afwisselend ontroerend, schokkend en humoristisch.
Een uitgebreid overzicht (in het Portugees) van Braziliaanse films tref je hier.

woensdag 29 april 2009

De mooiste rivierstranden liggen bij Alter do Chao

Alter do Chao ligt middenin het Amazonegebied, aan de Tapajós-rivier, op 30 kilometer van Amazonestad Santarém. De weelderige tropische vegetatie is overal aanwezig. Ik herinner me dat we - we waren er lang geleden - vanuit onze hangmat zagen hoe kameleons en prachtige vogels de tuin van onze pousada bezochten. Alter do Chao is vooral vermaard om haar prachtige witte rivierstranden. Er zijn voldoende goede pousada’s en restaurantjes.

Er was ook een ‘ Museu do Indio’, een klein museum over de Indiaanse cultuur, dat liefdevol was opgezet door een Amerikaanse migrant en zijn Indiaanse vrouw. Een paar jaar geleden hoorde ik dat het museum gesloten was; of die sluiting tijdelijk of permanent was weet ik niet.
Mocht je een reis over de Amazonerivier maken, dan is Alter do Chao een heerlijke plek om enkele dagen te verblijven. Vanuit Santarém ben je er met bus of taxi in een uurtje.